“Wek mijn zachtheid weer, geef mij terug de ogen van een kind”

(uit: Voor de zevende dag, gedicht Huub Oosterhuis)

Kerst 2025, wat moet je met de” zachtheid” van kerst in een keiharde wereld?
Overslaan is geen optie, denk ik. Hardheid wordt niet minder in een kerstloze wereld. Oorlogen hebben dan in ieder geval geen kerstbestanden. Honger en polarisatie verdwijnen al helemaal niet. In de kerstnachtdienst verstomt het geschreeuw tenminste nog voor even.
Op de Westbank in Bethlehem gaat in de evangelisch-lutherse kerk de palestijnse predikant Isaac Munther voor. Hij koos ervoor hier met zijn gezin te blijven wonen. Veel jonge christenen zijn al gevlucht en daardoor wordt de stem van christelijke palestijnen steeds zwakker. In Europa wordt mede daarom vaak vergeten dat er onder Palestijnen ook christenen zijn die al sinds het begin van het ontstaan van de kerk in Palestina wonen. Isaac stelt ons de indringende vraag naar hun recht op verdediging en bestaan in hun moederland.
“Christ in the rubble” is de kerststal die zijn kerk in Bethlehem “siert”.  Palestijnse christenen vieren rond Jezus die niet in een kerststal ligt maar te midden van het grijze puin van huizen, ziekenhuizen, scholen. Een keffiyeh dient als “doek”. Zijn verhaal van ooit is het verhaal van nu: hij kwam ter wereld in een door de vijand bezette wereld, nog in de buik van zijn moeder zwierf hij door het land, de bevalling vond ergens achteraf plaats, en na zijn geboorte was er een kwaadaardige koning die er niet voor terug schrok kinderen te vermoorden.
God, wat kunnen we anders bidden dan dat dit kind en in hem alle kinderen de onverschilligheid, hardheid en wreedheid van volwassenen uitwist, verzacht, weghuilt. Begin maar bij onszelf. Maak ons zacht voor de vreemdeling, langzaam met oordelen, houdt ons ver van zinloos gepraat en gebekvecht. Moge het zo gaan, deze kerst.