Saaie maand?

Februari lijkt zo’n saaie maand. Grijs en geen feestdagen. Maar schijn bedriegt. Onder de grond gebeurt van alles. De eerste sneeuwklokjes zijn er al en straks volgen de crocusjes. In vervlogen tijden hadden mensen een veel gevoeliger antenne voor wat er in de natuur om hen heen gebeurde. De keltische boeren bijvoorbeeld. Die op hun zonnekalender op 1 februari het feest Imbolc vierden. Het feest van dat prille lentebegin dat begeleid werd door de godin van vuur en wijsheid Brigit. Nog weer veel later toen Europa christelijk was geworden werd er nog veel meer gevierd op deze veertigste dag na de geboorte van Jezus. Rituelen waarbij  licht werd gedeeld, rituelen van hoop en begin, van de doop van Jezus en gewijde kaarsen.

Februari is dus zo saai nog niet. Alles komt bij elkaar op de saaie dag van 1 februari: Imbolc het lentefeest, de heilige Brigit, Maria en Jezus en de oude Simeon die in het kleine kind het licht voor de wereld herkent. Het eeuwig brandende licht van hoop.

“We houden de vlam brandend.

Een oude man kan rustig sterven,

Een kind maakt zich op om uit te groeien tot een zegen voor ieder mens.

Dat het goede in hem, in Gods schepping, in de herschepping van de lente niet verloren gaat,
dat zien we in het sneeuwklokje, de allereerste van de bloemen dat zich de grond uitworstelt.

Dat het kleine en zachte niet verloren gaat maar aanzet tot kleine daden en een leven vol vuur.

Vuur voor kleumend Oekraine, voor ondergesneeuwd Minnesota, voor verkild Gaza.

Vuur als jij door kou bevangen raakt in het leven,

Vuur dat de kilte van politici laat smelten,

vuur om een potje te koken voor wie niks te eten heeft.

Vuur in een ijzige wereld vol ICE.

Vuur van warme hoop en luidkeels protest.