Belofte
Mooi, de paarse en gele krokussen op
onverwachte plekken in het gras, de
witte dakrand tegen het diepe
blauw. Ons beddengoed, opgetogen uit
het raam als een witte vlag, en altijd weer
Zomernacht, van C.O. Jellema. Mooi
ook hoe het licht om half vier op het
schilderij met koolzaad. En dan die merel,
haar snavel vol takjes, vol belofte
de aarde, alles staat op springen. Er zit
nieuw leven in de lucht en toch zijn er mensen
op de vlucht voor man en macht en winter. Lente,
tijd van uitbotten, openbreken, opbloeien, hand en
nek uitsteken, delen. Weten, in godsnaam niet
vergeten, dat we kunnen helen. Helen.

Gedicht Marianne Panneman